علل هجوم افکار مختلف به انسان در نماز به دو بخش تقسیم می شود:

1. علل خارجی: همچون نماز خواندن در جاهایی که حواس انسان را پرت می کند

2. علل داخلی: همچون دلبستگی به دنیا و امور دنیوی

تشتت افکارعلل داخلی از علل خارجی آن شدیدتر است، از اینرو، مبارزه با آن نیز سخت تر است،

برای مبارزه با آن نیز مناسب ترین راه، نمازگزار خود را به فهم معنای مطالب نماز وادار کند تا هر مطلبی را که بزبان می راند، معنای دقیق آنرا بفهمد و روی آن ت‍ا‍مل کند و اندیشه خود را با آن معقول کند تا افکار پراکنده در دلش جای نگیرد.

برای تقویت این معنا شایسته است که پیش از تکبیرة الاحرام، یاد مرگ و یاد آخرت کند و ایستادن در عرصه های محشر و موقع حساب و کتاب را به یاد آورد و دلش را از مطالب دنیوی و افکار پراکنده خالی  کند و در چنین حالی تکبیرة الاحرام بگوید، وارد نماز شود و اجازه ندهد که چیزی جز یاد خدا وارد قلب او شود و آنرا مشغول سازد.

این راه تحصیل آرامش دل و تسکین خاطر است .

سبب همه این تشتت افکار و تهاجم اوهام حب دنیا هست که در حدیث آمده است:«حب الدنیا راس کل خطیئةٌ»

محبت دنیا سر سلسله همه گناهان است، هر پلیدی از آن ناشی می شود و هرنقصی از آن پدید می آید.

کسی که دلش را بر محبت دنیا وادارد و به هر مالی روی آورد و دنیا را برای دنیا بخواهد، نه برای توشه آخرت ؛ هرگز نباید طمع درک لذت مناجات را داشته باشد ؛

هرکس برای حطام دنیا فرحناک باشد، برای مناجات پروردگار احساس فرح نخواهد کرد.

حضور قلب در عبادات حاصل نشود مگر اینکه قلب انسان اهمیت عبادات را در یابد و انسان دریابد که در برابر چه کسی ایستاده و با چه کسی سخن می گوید.